deneme

gelcem dedim, inanmadı..

(...)



hayatta unutulamayacak anlar vardır ya, aklına mıh gibi kazınır; istesen de unutamazsın..

başını vursan da duvarlara, taşlara; unutulmaz işte.. her sabah baş ucunda durur hayali, bazen gece eşlik eder o anın yansıması..

hayatını kökünden değiştirir ya bazı şeyler, bazı kişiler..

o da öyle bir anmış, ben bilememişim..



zaten bir şeyi de yaşanırken anlayalım! kışın kıymetini yazın biliriz, yazı bir tek kışın özleriz.. yok, azizim, biz insan oğlu adam olmayız!

nankörüz bir kere, eline bir şey geçti mi; illa ki har vurup harman savuracak.. hayatı harcayacak ve de ıskalayacak..

yaşadığımız anı bilmiyoruz; bil - mi - yo - ruz!

el alem bile "anı yaşa" diye felsefe yaparken biz haaaala "kervan yolda düzülür" diyoruz.. biz türküz ya! eller giderken ay'a biz illa yaya gideceğiz ya!



(...)



neyse, konuyu dağıttık..

"o" andı işte, gelcem demiştim; üstüne basa basa.. bekle dedim, etme eyleme..

yok!

inanmamış bana..

döndüğümde yüzüme şaşkın gözlerle baktı..

"geldin?" dedi, cevabını bildiğin şeyi sorma lan diyecektim; tuttum kendimi..

"yoksa?" dedim, maalesef dercesine eğdi gözlerini..



(...)



ulan nasıl yapar bunu bana haaaala anlamıyorum!

nasıl satar o son kalan at yarışı bültenini başkasına!