fobia

kırık dökük hayallere gömülüp, gırtlığına kadar şansızlığa batmış, hayata dair tek damla umudu olmayan, sonu belli rüyalara aşikar, eli kolu bağlı, bitmeyecek bir çilenin nefessiz takipçisi. olsun varsın tadında yüreği çarpmaya çabalayan, gözleri görmez, kulakları duymaz, teni hissetmez olmuş, yıkılmaya yüz tutmuş binanın tek sağlam kirişi. beşiktaş gibi hep üzen, üzülen. sonu hep aynı olan romanı yazmaya çabalayan, dişleri sararmış, gözleri kararmış, kaşları çatılmış bir yaratığın ta kendisi. kin, nefret, umutsuzluk duygularıyla çerçevelenmiş cam gibi içi dışı bir olmuş, sağa sola duygularını kusan, hep haddini aşan, amacı olmayan tamirci çırağı.

(bkz: eğer ölüm güzel değilse neden doğar insan)