platon un mağara alegorisi

--spoiler--

öğrencilere anlatırken peki zinciri kim taktı diye soruyorum çoğu cevap veremiyor

--spoiler--

betimlemeki zinciri insanlar kendi kendilerine takıyorlar. aslında zincir bir nesne değil insanların zihinlerinde kendi kendilerine yarattıkları ve sadece kendilerinin görebildiği bariyerler. çeyrek yüzyıldır o zincirleri tıpkı betimlemede mağarada yaşayanlar olarak tasvir edilenler gibi bizzat kendilerine takanlarla bir arada yaşıyoruz. arada azınlık o zincirlerden kurtulmaya çalışıyor ama zinciri yaratanlar ısrarla "hayır sakın düşünmeye doğruyu yanlışı sorgulamaya kalkma sen de kendini zincirle biz böyle mutluyuz sen de böyle mutlu olmak zorundasın" diyorlar.

(bkz: cehalet mutluluktur)

insanın tek düşmanı gene insan. ne melekler ne şeytan ne uzaylılar ne 5.boyuttan canlılar.. kimsenin bize bir şey yaptığı yok biz ne yapıyorsak kendimize yapıyoruz. insanoğlu on binlerce yıldır bu gezegende yaşıyor en ilkel halimizden bugünkü "sözde" en modern halimize kadar istisnalar hariç hiçbirimiz hiçbir şeyi sorgulamıyoruz. sorgulayanları da çoğu zaman yok etmişiz. işte zincir kısmı da tam olarak bu. zincirlenmek "esaret" manasında kullanılmış gibi bu bedensel bir esaret değil tamamen zihinsel bir esaret. esaretten kurtulmaya çalışanı da esirlikten mutlu olanlar yok ediyor. tarihin her döneminde aynı şey dönüp dönüp duruyor kimi zaman din üzerinden kimi zaman siyaset üzerinden kimi zaman başka bir şeyler bahane edilmiş ama mevzunun temeli hep aynı ; rutini bozmayacaksın bozarsan gidersin..