goy

ibranicedeki “goy” kelimesiyle bağlantılı olduğuna dair güvenilir bir dayanak yoktur. Benzerlik yalnızca sestir.

Doğru yazımı “goygoycu”dur; bitişik yazılır.

Bugünkü anlamı

“Goygoycu” genellikle: Gereksiz, bilgisizce ve boş konuşan, Bir konuyu ciddiye almadan sürekli şakaya vuran, Birini durmadan öven, şakşakçılık veya yalakalık yapan kimse için kullanılır.

Kökeni

Kelime, eski istanbul’daki goygoyculara dayanır. Bunlar Muharrem ayında sokak sokak ve kapı kapı dolaşarak Kerbelâ olayını anlatan mersiye ve ilahiler okuyan, karşılığında yiyecek veya para toplayan çoğunlukla yoksul ve görme engelli kişilerdi.

Okudukları ilahilerin sonunda topluca “hey kaygulu canım” diye nakarat söyledikleri; bu sözün zamanla ağızda “yâ hoy, goy goy canım” biçimine dönüştüğü ve bu nedenle onlara “goygoycu” denildiği anlatılır.

Nişanyan Sözlük ise “goygoy”u velvele, gürültülü ses veya dilenci velvelesi bildiren bir yansıma kelime olarak değerlendirir.

Zamanla kelime şu anlam değişimini geçirmiştir:

ilahi söyleyerek dolaşan dilenci → gürültülü ve tekrarlı konuşan kişi → boş konuşan veya şakşakçılık yapan kişi.