lahmacun

agacım, Hani bazı yemekler vardır, böyle "fine dining" falan diye kasmaya çalışırlar ya, bu abimiz hepsine ayar verir. Bildiğin, toprağın, ateşin ve ucuz etin (evet, dürüst olalım) muhteşem bir buluşması. Street food'un Platonik ideası. Düşünsene, incecik hamur, üzerinde maydanozlu soğanlı o türlü kıyma, fırından çıkar çıkmaz gelen o hafif isli, keskin koku... işte orada, o an, medeni insanın tüm ikilemleri çözülür. Üzerine limonu sıkarken yapılan o ritüel, adeta "bu dünyanın tüm dertleri bu ekşimsi lezzette eriyip gitsin" felsefesi. "Türk pizzası" diyen o turiste gülüp geçersin, zira o bir pizza değil, o bir lahmacun. O bir coğrafya. Dürüm yapıp yemesi ayrı bir lezzet devrimi, zira eti ve hamuru iç içe geçirme sanatı, elin yağlanması ise ayrı bir sanatsal eylem. Masadan kalktığında "ben ne yedim yaa?" dediğin o doygunluk hissi... Bırak şimdi veganlığı, glutensiz diyetleri falan. Lahmacun, sadece bir karın doyurma aracı değil, o, Anadolu irfanının somutlaşmış hali efendim.