murat göğebakan

iki gündür müthiş üzüldüğüm adam. Ben biraz böyleyimdir, kederde ustayımdır fakat mutluluğu yönetmeyi bilmediğim için adisyona hüzün yazarım hemen.

iş seyahatimin en güzel dönemi, annemi iş yerinden rica edip otele götürmüşüm. Kadın hem biraz tatil yapar hem de ben toplantılarıma girerim diye. Toplantıdan sonra ona güzel bir kahvaltı ısmarladım, toplantıda yıldız gibi esmişim, istediğim sunumu yapmışım.. Akşam deniz kenarında annemle el ele gezerken büyük bir tamamlanmışlık hissi vardı.

Ne olduysa denizde oldu. Kendimi serin sulara bıraktım, annemin gülen yüzü... Denize daldığınızda bir an vardır, dünya tüm seslerini bırakır artık. Her şey biter bir siz kalırsınız kendinizle.. O anı yaşarken aklıma Murat Göğebakan geldi. Birden.. Hastane yatağından bir şeyler anlatan, şarkı söylerken yüksek tonlardan, rock edalarıyla şarkıları olan kıvırcık saçlı bir adam.. Bir de Ay Yüzlüm vardı, kedi vs... Gözlerimi açtım, denizden çıktım. Güneşin tepede olduğu vakit düşündüm adamı. Biraz okudum. Aldatılması, ihanetler, Kalbim Yaralı şarkısını gözyaşlarıyla söylemesi, Lösemi ve 45 yaşında hayata veda edişi.

Dönüş vakti geldi, evimize dönüşümüze 5 saat var. 5 saat bu adamın şarkılarına dinleyip bir başkasının acılarına üzüldüm. Yaptığı hataları, ölümüne yakın verdiği demeçlere bakıp soğumaya çalıştım fakat yok.. O sesi titreyerek "Yaralı" demesi, "Ben seni bedenimi almaya gelen Azrail'in pençesinde sevdim" deyişi... Vazgeçememesi.. Hatalarıyla tüm sevaplarıyla andım bu adamı saatlerce.

Yazıyorum ki acısı sinmesin ruhuma, acıları birbirine karıştırınca baş dönmesi, mide bulantısı yapıyor bende.

Allah rahmet eylesin.