anne

hüzün damlandır sevgime yağan
dolduğunda çatırdayan kalbim uçurum yarıklarıyla
dilim dilim kesilmekte gözbebeklerim
sarkarak toza bulanan.
işte o zaman
ışığında dolanıp düşlerinin göğsüne yatardım
karışık sesinle kanat çırpardı sesim
ellerine erir, karışırdım ıslaklığına.
eğirmek isterdim kestane saçlarını, iğne saçlarımla
zorlu anlarımda çıkıp gelirdin hep yanıma
eziyetle yürüdüğün yeter!
dökünüyorum yorgunluğunu bedenime
sarnıçlarda yağmurlar dinlenirken senin için.
anne, gül et beni kendine

(bkz: kaan ince)