mavi

sesindeki mavilikle, yuvalarına çekilmiş karakteristik gözleriyle merhum yaşar kemal abimizin pek sevdiği ve feyz aldığı renktir.

usta yazar, mavinin en güzel halini van gölü'yle betimler.
denizlerin, semaların mavisiyle kıyaslar fakat bir başka der, van gölü'nün mavisi.
bir tek maviyi benzetir bu maviye; diyarbakır ovası'ndaki çiçeklerin mavisi. belki biraz da kırık bir cam kesitinin mavisi...

(bkz: kimsecik üçlemesi)

bana göre ise, bazen naif bazen de kaotik bir renktir mavi. güneşli bir günün maviliği tatlı ve huzurluyken, fırtınayla beraber kuduran denizin maviliği içimi ürpertir.
başları köpük köpük olmuş dalgaların hemen altındaki o garip mavilik, içgüdüsel olarak rahatsız hissetmeme sebep olur. maviye kıyasla yeşil daha çilekli pasta gibidir sanki. (türbe yeşili hariç)