elazığ

ABur cubur konusunda Yaratıcı insanların şehri.

Misal bir ağın leblebisi var, beyaz leblebi gibi sert, sarı leblebi gibi yumuşak değil, ikisinin arası gibi, ama değişik bir tadı var, hani normalde leblebi en dandik kuruyemiştir kimse yüzüne bakmaz ya, bu dehşet bişey.

Vişneli dondurma; ne varki işte vişneli dondurma deme, şimdiye kadar ben dondurma yemedim dersin. öyle bi zalım vişne tadı var.

Salçalı ekmek; aslında köfteli ekmek, ama tost, ama salçalı köfteden yapılmış tost. Anlatamadım ben işte ama bu da güzel, yenir.

Badem şekeri; dışı süt tadı içi kavruk bişey, bak ben çocukluğumdan beri nikah şekerlerinin içinden badem şekerlerini çalıp yerim, hatta Cemil cümle akrabamın nikah şekerlerini hazırlamak bahanesiyle hep şekerlerini yedim ve içlerinde badem şekeri olmadan vermek zorunda kaldılar, böyle bir tat görmedim. La Mardin’in badem şekeri filan hikaye, ben devlet olsam Mardin’deki pastanelere kayyum atarım lan böyle badem şekeri mi olur yapıyorsanız Elazığ’daki gibi yapın derim.

Ve finalde frambuazlı simit, beyle penbe penbe, bak ben 35 yaşında adamım, pastanede son frambuazlı simit kalsın, çok hoş bir kadın o simite talip olsun, hiç öyle buyurun hanfendi siz yiyin hıhı filan demem, saçlarını elime dolayıp yerlerde sürüklerim anahaber bültenlerine düşerim vahşi maganda diye feminiklerin hedefi olurum lan, bu frambuazlı simit kahvenin yanında bir gidiyor, abbauuu.