stres

Durduk yerde panik atak geçirmeme sebep olan şey.
Düşüncelerimi susturabildiğimi sanıyorum, aslında sadece duymamazlıktan geliyormuşum. Aslında daha da kötüleştim. Kabulleniş ve farkındalık sebepleri öğrenmemi sağladı sadece, çözümlere ulaşmam için yeterince güç vermedi.
Sürekli güç aradığım için mi bulamıyorum?
Midemdeki gerginliğin tamamen geçmesi, üstümdeki yüklerin tamamından kurtulmayı o kadar çok istiyorum ki.
Yine de bunun için hiçbir şey yapamayacak kadar donakalmış durumdayım. Sanki sıcacık hissederken bir bakış, acı bir söz ya da bir çığlık yüzünden şok olmuş, elin ayağın buz tutmuş kıpırdayamıyorsun gibi.
O kadar güçsüzüm ki.
Üstüme çullanan bir karabasan var ve bu karabasanın adı benimkiyle aynı.
Karanlığımı da kabullenip gölgeme sarılmam gerek.