atatürk

öksüz türklüğüm aklıma geldikçe, kendimi babasını hiç tanıyamamış yetim bi çocuğa benzetirim.

her taşın altına baktım, her şeyi okudum yine de senin fikirlerini, senin duygularını hissedemiyorum ve anlayamıyorum.

ve işin boktan tarafı ben deştikçe bütün her şey beni bunlardan uzakta tutmak için dizayn edilmiş gibi geliyor.

yalnız ve zayıf hissettiğimde* konuşmak istediğim adam. karakter olarak hakkında edindiğim fikirlerden biri, ateşleyici enerjisi. bir işi yapması doğrultusunda karşısındakine aşıladığı ilham ve özgüven duygusu. bazen her şeye olan motivasyonumu kaybettiğimde düştüğüm karanlıktan beni çıkaracak perspektifleri bana gösterebilecek yegane ışığın onda olabileceğini düşünüyorum. kim bilir bu kadar yetkin bir ruhsal güce ulaşmak için kaç kere düşmek ve kendi başına kalkmak gerekir.

sanıyorum en çok bu yüzden büyük adam. (zira şuan gülüyordur.)

''Büyüklük odur ki, hiç kimseye iltifat etmeyeceksin, hiç kimseyi aldatmayacaksın, memleket için gerçek ülkü neyse onu görecek, o hedefe yürüyeceksin. Herkes senin aleyhin de bulunacaktır. Herkes seni yolundan çevirmeye çalışacaktır. işte sen bunda karşı koyuşları yok eden olacaksın. Önüne sayılamayacak güçlükler yığacaklardır. Kendini büyük değil küçük, zayıf, araçsız, hiç sayarak, kimseden yardım gelmeyeceğine inanarak bu güçlükleri aşacaksın. Ondan sonra sana büyüksün derlerse, bunu diyenlere de güleceksin. ''

neyse. bir evladın samimi bir isyanı olarak girilmiş bi entrydir. ricam, artı oy vermeyin. içini dökmüş deyin geçin.