edip cansever

"Bir Su Yılı Denebilirdi...

Bir su yılı denebilirdi geldi geçti 
Üstünde durmuyorum 
Terledim, bulanık baktım 
Ne varsa kendiliğindendi 
Hemen hemen evden çıkmadım. 

Sanki avuçlarımda sürekli 
Yıkanmış, tabağa konmuş bir meyvenin ellenmişliği 
Ola ki makyajı bir oyuncunun karışmış gözyaşlarına 
Yeni kireçlenmiş bir duvarın kireci 
Avuçlarımda sürekli 
Bir su yılı denebilirdi üstünde durmuyorum 
Kalmışsa kalmıştır bir çomak gibi 
Kuru 
Artık kullanılmayan bir demiryolu 
Kararmış, kırık dökük 
Üstünde bir yük vagonu. 

Mavi bir araba kapımın önünde 
Bütün yıl 
Bir su yılı 
Kapısını kimse açmadı 
Açıp kapamadı hiç kimse 
Aslında mavi de sayılmazdı pek 
Balkıyıp duruyordu kırmızı bir şakayığın renginde 
Yani sabah güneşlerini denizde 
Günbatımını denizde 
Severek yaşayan bir balık da denebilirdi ona 
Çünkü düşler gerçekle 
Gerçekler düşle 
Anlayınca bir gün buluştuğunu 
Geçirir her günceye kısa bir yolculuğu 
Ama bir takı eksik gibidir bir sözcükte 
Damağın dudağın alışkanlığına karşı 
Kalbin atışlarıyla çok uyumlu bir de. 

Hadi anlat deseler anlatamam 
Bir yere gidiyorken cayıp bir başka yere gitmeyi 
Yani bir kunduzu karşıdan karşıya yüzdüren sezgi 
Nedir ben bilemem ki 
Belki bir raslantıdır da ondan mı sevdanın yeri 
En yakın yeri 
En uzak yeri 
Bitmeyen yeri 
Bitecek yeri 
Farkedilmez zaten anlaşılmış sevdanın 
Anlaşılmaz sevda ile bütün ekleri. 

Gözlerim sevdim seni 
Köklerim gözlerimin 
Suyunu benden içen ıssız bir kasaba gibi."

Bu şiiri okurken insanın gözleri doluyor. Zaten benim bir şiir okurken gözlerim doluyor..!!!