bu vatan kimin

bu vatan, toprağın kara bağrında
sıradağlar gibi duranlarındır;
bir tarih boyunca, onun uğrunda
kendini tarihe verenlerindir...

tutuşup: kül olan ocaklarından,
şahlanıp: köpüren ırmaklarından,
hudutlarda gaza bayraklarından,
alnına ışıklar vuranlarındır...

ardına bakmadan yollara düşen,
şimşek gibi çakan, sel gibi coşan,
huduttan hududa yol bulup koşan,
cepheden cepheyi soranlarındır...

ileri atılıp sellercesine,
göğsünden vurulup tam ercesine,
bir gül bahçesine girercesine,
şu kara toprağa girenlerindir...

tarihin dilinden düşmez bu destan:
nehirler gazidir, dağlar kahraman,
her taşı bir yakut olan bu vatan,
can verme sırrına erenlerindir...

gökyay'ım ne yazsan ziyade değil,
bu sevgi bir kuru ifade değil,
sencileyin hasmı rüyada değil,
topun namlısında görenlerindir...

orhan şaik gökyay