kadın

tanımı falan geçiyorum. çünkü benim yapacağım tanım, varlığımızın anlamı, kadının toplumdaki yerinden çok çok farklı olacaktır.

bugün vicdanı olan herkesin kahrolduğu #eminebulut cinayetini konuşuyoruz, hakkında yazılar yazıyoruz ama biliyoruz ki ne ilk ne de son olacak, maalesef. çünkü erkek çocuklarımızı zehirleyerek büyütüyoruz. o zehrin parçaları nihayetinde bilinçaltında bizi (kadınları) değersiz kılıyor.

siz belki alakasız bulacaksınız ama anlatmak istediğim bir diyalog var. umarım bu diyaloğun diğer tarafı bana kızmaz ama kişisel bir durum değil aslında bahsetmek istediğim şey oluşturduğumuz algı.

bir muhabbetin içerisinde zayıflamak istediğimden ve olmak istediğim kilodan bahsediyordum. muhabbetin diğer tarafından gelen cevapsa şöyleydi; “bırak bu günümüzün sıfır beden algısını unutma ki türk erkeği askere gittiğinde ya da hapise girdiğinde çırpı bacaklı kadınları düşlemez, sibel canları hülya avşar’ı dolabına asar.”

burada anlatmak istediğim şey, kadının zayıf bir bedene sahip olma tutkusunu bile kendine mal eden, onun hayalini süslemek için olduğunu, düşlenmek arzusuyla yanıp tutuşulduğunu düşünen bir kitle var. bu ego sizce de yaratılıştan gelen bir cinsiyet ayrımı için çok fazla değil mi beyler?

fazla karmaşık ve kopuk oldu farkındayım, ama demek istediğim; kadın, erkek için yaratılmış bir varlık değil. bu kafanızda iyice bir yetse keşke. o zaman hak görmeyeceksiniz bu kadar basit can almayı, namusu kadına atfetmeyi, ve daha nicelerini.