andre gide

andré gide, yeni nimetler:

gülünç düşme korkusu en kötü korkaklıkları­mıza yol açar. ne kadar körpe heves alabildiğine yiğit buluyordu kendim, ama kanılarına şu “ham hayal” damgası bastırılınca, aklı başında insanlar­ca hayalci görülmek korkusuna kapılınca birdenbi­re sönüverdiler.

ı̇nsanlığın bütün ilerlemelerini ger­çekleştirilmiş ham hayallere borçlu değildik sanki.

sanki yarının gerçeği dünün ve bugünün ham haya­linden doğmıyacak - gelecek geçmişin tekrarı olma­yı kabullenirse, yaşama sevincinden iz bile kalmaz içimde.

evet, mümkün bir ilerleme fikri olmadı mı, hayatın hiç bir değeri kalmaz benim için. dar kapı’mda alissa’ya söylettirdiğim sözleri şimdi kendi­me mal ediyorum:

“ne kadar mutlu olursa olsun, ilerlemeden yok­sun bir durum istemiyorum... ilerleyici olmayan bir sevince hiç bir değer vermiyorum.”