bugün

recep tayyip erdoğan

kendisini bu kadar senedir iktidarda tutan tek sır seçim denince rakipsiz oluşuydu.

hiçbir şeyden anlamadığını düşünülse bile 'adam seçim kazanmayı biliyor abi' tespitlerini en koyu muhalif bile yapardı ve yaptı da senelerdir.

yani alıştığımız erdoğan gerektiğinde ortalıkta gözükmeyerek bile olsa doğru bir planla hedefine ulaşırdı.

7 haziran'dan çok daha derin bir anlam içeriyor bu açıdan 31 mart. adamımızın artık 'gerçek hayat' bile bağlantısı kalmadı. etrafını saran 'yiyiciler' onu adeta esir aldı. bırak milleti, devleti en başta kendisi için bile yapması gereken o en mantıklı hamleyi yapmaktan aciz ve etkisiz bir lidere dönüştü.

31 mart akşamı yaptığı ilk açıklama o kabullenmişlik aslında esas erdoğan'dı. etrafına doldurduğu yiyicilerin hazırladığı metinden değil kendi aklından geçenleri kelimelere dökmüştü.

buradaki en kritik olay istanbul seçimlerinin tekrarı. ve aslında intiharı. bu seçimin tekrarının özellikle akp seçmenine ne düşündürebileceğini hesaplayamamak zaten bu kaybedişin net göstergesi geri kalan şeyleri uzun uzun yazmaya zaten gerek yok tablo net.

kendisi için bu saatten sonra tek kurtuluş var. ak parti'yi ak parti yapan esas tayfayı toplayıp, yiyicilerden kurtulup 4 sene sonrası için ortak aklın egemen olacağı bir planlama yapmak. tabi o ekip komple hain ilan edildiği için bu ne kadar mümkün bilemem ama gel denirse gelirler bence. ayrıca böylesi bir moda girmişken, kibir dağlarının tepelerinde dolanırken ve yiyicilerin bu derece esiri olmuşken bu ihtimal gerçekçi mi? değil tabi ki.

burada memleketini seven herkesin öncelikli arzusu erdoğan'ın iktidarı doğal yollardan bırakmasını dilemek ve bunun için ne gerekiyorsa yapmak olmalı. gerekirse bir 4-5 sene daha kalsın ama gidişi ülkeye zarar vermesin. çünkü şuanki durum hiç de iç açıcı değil.
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com