bugün
- kusmuklu nervio10
- acildeyiz17
- yemek yedikten sonra kusmak7
- nervio yu seviyorum çünkü4
- the merich'i seviyorum çünkü3
- hamama gitmiş yazarlar ve tecrübeleri6
- fatma betül sayan kaya40
- bir kadını güzel yapan detaylar10
- esra'yı aç esra'yı4
- karton toplayan cocuk'un okuduğu üniversite4
- kussen2
- hoşlanılan kızın üstüne kusmak3
- hamileyiz3
- saunaya gitmiş yazarlar ve tecrübeleri4
- otobüs durağında sigara içen insan2
- büyük iskender'in boyunun 1 metre 52 cm olması5
- gece ormanda kaybolmak istemek3
- nervionun kusmuğu2
- shakira pique birlikteliği6
- 9 kasım 2026 izmir demir çelik fabrikası patlaması2
- sabahları nefret edilen şeyler17
- artık sözlükte ayak başlığı açılmaması3
- günün sözü11
- filiz makarna boykotu5
- anın görüntüsü28
- borç ödemek2
- butlan chp'sinin mekke antlaşması'na evet demesi14
- kusmak5
- abdestimizden namazımızdan şüphemiz yok5
- iş yerinde kavga7
- yavudiler kestiğiniz eti yemez6
- ben isayım2
- ilk buluşmaya müşlettin beyi de getirmek8
- sözlük yazarlarının şeftalileri6
- usualsuspects'in yüksek lisans macerası3
- paris te son tango2
- bir kadını seksi yapan detaylar7
- etiler2
- hakkı baba2
- cevad prekazi6
- athenea del castillo2
- npu çipli notebooklarda kdv alınmasın3
- aura2
- beden dersi5
- sözlük erkeklerinden bir istekte bulun4
- gocu'nun sözlüğe geri dönmesi2
- ik'cıların kibar olması4
- genelev duvarına yaraşır tablo3
- topuklu ayakkabı5
- amedspor26
johnny depp'in sözleriyle anlam kazanan melodi. çocukluğun o tatlı günlerinden kalma gibi.
arizone dream soundtrackidir.
Sözlerinin türkçesi:
Emin olduğum bir şey vardı ki Leo Dayım kesinlikle çocukluğumun kahramanıydı. eski baharat parfümünün kokusu beni o kayıp çocukluğa, filmlerden daha kolay götürüyordu. Dayım bilmiyordu ama beni gerilere götürüp, geçmişin hayallerinden birine gömen, araba satıcılarının o tatlı, ucuz kokularıydı. Leo, ucuz kolonya kokan son dinazordu, amerika rüyasına da inanırdı. onun için deli olurdum, çünkü o mucizelere inanırdı. ve hayatın o kadar içinde olmasına ve cadillac satmasına rağmen her zaman gömleklerinin kolları sarkan 10 yaşındaki bir oğlan çocuğu gibi görünürdü. 10 yaşıma gelince, Leo bana bu harika kamerayı vermişti. Annem, geleceğin Milton berle'ü olacağımı umuyordu. ama ev, araba ve yeni kırpılmış çim hayalleri gerçek olunca, hayal olmaktan çıkıyorlar. ve şimdi, annemin "günaydın, Kolomb." sözüyle ne demek istediğini anladım. ve her ne kadar annem hayatımdan ve yaşayış şeklimden hoşlanmasa da sanırım beni anlardı. 11 yaşımda bu hiç geçmeyen tuhaf kulak ağrısına yakalanmıştım. yaklaşık yüz doktora gitmiştim, ama hiçbiri çare bulamamıştı. LEo ne yaptı dersiniz, meksika'ya gidip bir iki hokus pokusla beni iyileştiren bu şişko büyücü doktoru getirdi. minnettar olmuştum; ama sağır olsam daha iyi olurdu diye de düşünmüştüm neticede. çok mutlu bir çocukluğum olmuştu. babam bir sınır bekçisiydi, hayatının çoğunu insanların sınırı geçmelerini engellemeye çalışarak geçirmişti. 15 yıl boyunca her gece çıkıp meksika ile arizona arasındaki yolu düzleştirdi, ve her sabah tozların içinde ayak izi arardı. ama babam her zaman derdi ki: "bu iş kafana taktığın şapka gibidir ve pantolonun olmasa bile, sokakta kıçından utanarak yürümen gerekmez. çünkü senin bir şapkan vardır."
biri bana niye hemen kalkıp newyork'a dönen ilk trene binmediğimi sorduğunda... "çünkü çocukluk kahramanına hayır diyemezsin. onun en iyi adamı olmaya karar verdim; ama birşeyden emindim, ucuz kolonya kokusunu ne kadar sevdiğimin bir önemi yoktu. dayım gibi olmayacaktım ve asla cadillac satmayacaktım...
arizone dream soundtrackidir.
Sözlerinin türkçesi:
Emin olduğum bir şey vardı ki Leo Dayım kesinlikle çocukluğumun kahramanıydı. eski baharat parfümünün kokusu beni o kayıp çocukluğa, filmlerden daha kolay götürüyordu. Dayım bilmiyordu ama beni gerilere götürüp, geçmişin hayallerinden birine gömen, araba satıcılarının o tatlı, ucuz kokularıydı. Leo, ucuz kolonya kokan son dinazordu, amerika rüyasına da inanırdı. onun için deli olurdum, çünkü o mucizelere inanırdı. ve hayatın o kadar içinde olmasına ve cadillac satmasına rağmen her zaman gömleklerinin kolları sarkan 10 yaşındaki bir oğlan çocuğu gibi görünürdü. 10 yaşıma gelince, Leo bana bu harika kamerayı vermişti. Annem, geleceğin Milton berle'ü olacağımı umuyordu. ama ev, araba ve yeni kırpılmış çim hayalleri gerçek olunca, hayal olmaktan çıkıyorlar. ve şimdi, annemin "günaydın, Kolomb." sözüyle ne demek istediğini anladım. ve her ne kadar annem hayatımdan ve yaşayış şeklimden hoşlanmasa da sanırım beni anlardı. 11 yaşımda bu hiç geçmeyen tuhaf kulak ağrısına yakalanmıştım. yaklaşık yüz doktora gitmiştim, ama hiçbiri çare bulamamıştı. LEo ne yaptı dersiniz, meksika'ya gidip bir iki hokus pokusla beni iyileştiren bu şişko büyücü doktoru getirdi. minnettar olmuştum; ama sağır olsam daha iyi olurdu diye de düşünmüştüm neticede. çok mutlu bir çocukluğum olmuştu. babam bir sınır bekçisiydi, hayatının çoğunu insanların sınırı geçmelerini engellemeye çalışarak geçirmişti. 15 yıl boyunca her gece çıkıp meksika ile arizona arasındaki yolu düzleştirdi, ve her sabah tozların içinde ayak izi arardı. ama babam her zaman derdi ki: "bu iş kafana taktığın şapka gibidir ve pantolonun olmasa bile, sokakta kıçından utanarak yürümen gerekmez. çünkü senin bir şapkan vardır."
biri bana niye hemen kalkıp newyork'a dönen ilk trene binmediğimi sorduğunda... "çünkü çocukluk kahramanına hayır diyemezsin. onun en iyi adamı olmaya karar verdim; ama birşeyden emindim, ucuz kolonya kokusunu ne kadar sevdiğimin bir önemi yoktu. dayım gibi olmayacaktım ve asla cadillac satmayacaktım...
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com