zemestan

izleyince içi karartan, ruhu boğan, acı veren ama bir o kadar da hoşnut bırakan iran filmi.
Kış ayının beyazlığına, güzelliğine, temizliğine karşın tren istasyonlu sahneler bu kadar bunaltıcı olabilir mi ya. O bunaltıda bile tat buldum ama konumuz bu değil. Neyse.

Ağır ilerleyen filmleri seviyorum. Çünkü bıraktığı etki daha doyurucu oluyor. Oldu bittiye gelmiyor hikaye, sindire sindire izletiyor kendini.
ilk yarısına kadar "bu filme neden ödül verilmiş ki" diye sorguladıysam da, sırf son sahnesi için "tüm ödüller feda olsun" dedirtti.