vakitsiz

evet ben kalabalıklar arasında dolaşan yalnız bir adam olarak, etrafımdaki kişilere tüm benliğim ile imreniyorum.

zira tanıdığım herkes istediği işi, istediği şeyleri yapıyor.

fakat ben yerimde sayıyorum.

ben bir erkeğin başarılı olması gereken konularda kaybettim. ve öyle görünüyor ki böyle gitmeye devam edersem sonsuza dek kaybedeceğim.

para ve aşk..

bir erkek bu iki konunun herhangi birinde hüner sahibiyse ve işler yolundaysa hayatı bir şekilde yoluna giriyor.

fakat bu iki konuda da içler acısı durumda ise hayat ona cehennem olabiliyor.

şuan zannediyorum ki ben işin cehennem kısmındayım.

üzerimdeki cehennemvari halet-i ruhiyeyi aklıma getirdikçe derin denizlerde boğuluyorcasına sıkılıyor bunalıyorum..

hüzün basıyor.

derdimi anlatacak kimsem yok.

tek kişi sır taşımak zormuş.

öğreniyorum..

dertleşecek kimsesi de olmayınca insanın..

böyle aptalca yazılar yazıyor işte.

benim ait olduğum yer burası değil, konuştuğum insanlar sizler olmamalısınız..

12 yıldır bir hayaletin gölgesiyle yaşıyorken..

bir zamanlar uğruna yapmadık şey bırakmadığım o kızın şimdi evleniyor olması..

bana, yüzüme, düşüncelerime, ellerime ve ayaklarıma dair her ne hatırlıyorsanız

unutun gitsin.