ölüm

sayfa sayfa yazılabilir hakkında. konuyu, felsefe bağlamında, psikolojik açıdan, bir çok farklı şekilde değerlendirebilecek pek çok arkadaşım var burada.

ben, ölüme yaklaşan düz bir adam olarak yorumlamağa çalışayım müsaade buyurursanız.

hep sonsuz bir bilinçsizlik hali olarak düşündüm. böyle olunca, istemsiz bir huzur uyanıyor içinizde. ölümden sonra yaşam hususu herkesin özelidir. ama tekrar uyanmasak bile, bilinçsizlik hali bende huzur yaratıyor.

öte yandan da eşitliği simgeliyor. bu yaşıma kadar fevkalade eşitsizliklere tanık oldum. ne mutlu ki, eşitsizliğin "haksızlığa uğrayan" kısmında genelde ben oldum.

doğumla eşit başlayan hayat (Not: genel hatlarıyla eşitlikten bahsediyorum. yoksa filistinde doğan bir çocuk ile, isviçrede doğan eşit değil elbet. tam ve sağ doğumla, ne yazık ki bir uzvu olmayan çocuk da eşit değil elbet) bir eşitlikle son bulur. özel okullar, ecnebi dadılar, spor arabalar artık faidesizdir.

eşitliğe ve sonsuz bir bilinçsizliğe kavuşmaktır o yüzden ölüm. varoluşsal kaygılarından ızdırapla yaşayan mehmet de, ekmek kavgasıyla beli bükülmüş ahmet de huzura kavuşur.

umarım saçmalamadım.