baba

allah yokluğunu göstermesin kimseye. siz de çocuklarınıza "baba" yüzünüzü göstermekten çekinmeyin. biraz farklı olacak diğer yazılanlardan. kendi babanıza değil, çocuklarınızın babasına bir şeyler söylemek istiyorum.

öğreten bir baba olmak lazım gelir. tırnaklarını keserken ağzının kapalı olmasını gerektiğini anlatacağınız çocuğa, büyüdüğünde insanların kalbinin oyuncak olmadığını, kolayca kırılmaması gerektiğini de öğretmelisiniz. hayat boyu öğretmelisiniz.

seven bir baba olmak gerekir. her hatasında çöreklenmemeli çocuğa. hata yaparsa dağ gibi bir babasının olduğunu bilmeli. ama hatayı adet haline de getirmemeli. şımarık olmamalı. hayat boyu sevmelisiniz onu.

eğitmek de lazım tabi. terbiyeli, zarif, nazik, doğru bir çocuk olması için eğitmeli. ancak çocukların bir köpek olmadığını da unutmamalı. eğitmeli, onu kuvvetli, kudretli, asil bir birey yapana kadar ter dökmeli. hayat boyu eğitilmemeli ama. bir gün sizi geçeceği günü sabırla beklemeli, o gün geldiğinde gururla bakmalı o kocaman insana.

vakit ayıran bir baba olmak da şart tabi. ahh istanbul'da yaşayanlara üzülüyorum. o koca şehrin stresi, o bitmez trafik, dev sofradaki iş telaşesi. yorgun argın eve gelip uyumadan bir kaç saati kendime ayırayım der insan. hakkıdır. ama baba dememeli. babanın hakkı değildir. hayat boyu vakit ayırmalı baba. çünkü gençken vakit ayırmayan baba, yaşlandığında çocuğunun bu kez kendisine vakit ayırmadığını görecektir.

güven vermeli baba. çocuğunu övmeli ama fazlaya da kaçmamalı. bir gün babam, önemli bir iş yaptıktan sonra herkesin övgüsünü alırken, "çok da zeki değilsin. çalışmazsan düşersin" demişti. yıllar geçti, hala unutmadım. o an çok kızmıştım, hiç unutmadım. ama çalışmayı da hiç unutmadım o yüzden.

allah yokluklarını göstermesin. siz de çocuklarınıza varken yokluğu tattırmayın.