yazarların duygu durumları

Bazen kendimi fazlasıyla karmaşık hissediyorum. Tam olarak ne istiyorum, ne planlıyorum bilmiyor gibiyim. Yönüm şaşıyor, kararlarım etkileniyor. Sanki... Kendimi bildim bileli bağımsız, dik başlı, kendi kararlarını alan, alabilen biri olmak istedim ve çevremce oldum da. Ama tüm bunlarla birlikte korkularım da benimle birlikte geldi, hep yavaşlattı beni. Yoklarmış gibi yansıtmam, çevremi kesin ama en kötüsü beni de mi yanılttı? Tek başına, bilmediğim bir şehirde, sıfırdan başlayabilir miyim? Yapabilir miyim? Hep istedim ama hep kaçtım da. Kaçtığım şey zorluklar mıydı yoksa yeteri kadar istemiyor olmak mıydı, bunu da bilmiyorum. Farkındayım, büyüdüm; sığındığım o sebepler yok artık, öğrencilik yok... Çizmeye başlamam gereken bir hayat, yapmam gereken başlangıçlar var. aslında güzel fırsatlar da doğuyor, önüme çıkıyor ama bunlara önce heves, istekle sonra yorgun bir yılma ile yaklaşıyorum. O yüksek enerji bir iki gün, sonrasındaki düşüş süresiz devam ediyor. Emin miyim, doğru karar mı, pişman olur muyum, keşkeler koyar mıyım bi' zaman sonra önüme... Ama başlamam gerek. Peki ama buradan ve bu şekilde mi? E kötü mü? Hayır tabii ama daha iyisi olabilir, belki daha uzun soluklusu? Beklemeli miyim ya da o zaten gelir beni bulur mu? Bilmiyorum.
Kuruntularım, belirsizliklerim ve her ne kadar BEN, bağımsız BEN dese de kalbim, etkilenişlerim kafamı yoruyor, çok yoruyor. Düşünüyorum ama taşınamıyorum sözlük.

(bkz: bir girdaptı ruhum)
(bkz: okullar neden bitti bizi kim mezun etti)