oğuz atay

"bir mektup yazmak istiyordum, ama adres bilmiyordum. yani hiçbir adres bilmiyordum. bana inanmazlardı, bunun için utanıyordum. bana herhangi bir adres söyler misiniz? diyemezdim. oysa herhangi bir adres yeterliydi benim için. bir zorluk daha vardı o zamanlar. şimdi de var -yani bir süre geçtiği halde- kendi adresimi de bu mektupta yazmak sorunu beni düşündürüyor.

bu hikayemi, ekspres ya da posta treni artık -belki de sadece belirli bir süre için- geçmediği halde, bir yolunu bularak okuyucularıma -artık müşterim kalmadı- iletebilsem bile, nerede bulunduğumu nasıl anlatacağım? bu sorun da beni düşündürüyor. ama gene de ona yazmak, hep onun için yazmak, ona durmadan anlatmak, nerde olduğumu bildirmek istiyorum.

ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin ?"

Bu hikaye veya mektup her aklıma geldiğinde içim burkulur. Özellikle de "ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin?" Cümlesini okuyunca daha kötü olurum. Nedeni ise; oğuz atay yaşarken kitapları pek satılmıyor oluşu ve atay’ın anlaşılamadığını düşünümesi.