fahiseligin tarihi

ticari fuhuşun -cinsel alışveriş- kökleri yunan ordusunun yapılanmasına parasal katkı sağlamak için devletçe işletilen bir kurum olarak yaklaşık i.ö. 504 atina'sına uzanır. ilk genelevlerde çalıştırılan kadınlar satın alınmamış asyalı kölelerdi. bu fahişelerin gündüz sokakta görünmesi yasaktı. solon'un koyduğu kanunlarla renkli elbiseler ve sarıya boyanmış saçlarla toplum içinde ayırt edilen fahişeler deniz ticaretinin gelişmesiyle ihtiyaç oldular.

fahişeler yoksul ailelerin kızları tuzağa düşürülerek yaratılıyordu. fahişe simsarları fakir bir aile kızına başka seçenek bırakmıyordu. başka bir işe girdiğini sanan kadınlar zorla fahişe yapılıyordu. bir kısmı kendisini öldürüyor, bir kısmı kaderine razı oluyordu.

zamanla fahişeler arasında bir sınıflaşma görülür. 3 sınıftan oluşan fahişeler bedenlerini sattığı sınıfa göre değerlendirilirler. 1. sınıf fahişeler victoria döneminde evli kadınlardan çok daha özgür yaşayabilmiştir. tabi bu karanlık dönemde geçerli olmuştur sadece.

zührevi hastalıkların hasıl olmasıyla fahişeler nedensiz hastanelere kapatılmaya, karantina altına alınmaya ve öldürülmeye başlanmıştır. fakat ihtiyaç olan kurumun devamı için bu devir de bir şekilde kapatılmıştır.

fahişelik, kadını baskı altında tutmayı öngören ideolojisinin parçası olarak öncelikle kiliseye ve devlete bağlı olarak oluşmuş bir meslektir. nasıl ki işsizler ordusu yaratılıyor çalışan emekçide potansiyel bir korku yaratmak için, fahişeler yaratılıyor aile denen kapitalist sistem öncü birimini yaşatsın, ahlaklı ile ahlaksız ayrımı oluşsun diye. fahişeler toplumun en alt tabakasını oluşturuyorlar çünkü emek sömürüsü kadın bedeni üzerinden en açık şekliyle, en kapitalist şekliyle var oluyor.

bugün genelevler devletin korumasında olan kurumlardır çünkü kapitalizmin fahişelere ihtiyacı var!

*ayrıca bir jess wells kitabıdır.