son mesajımdı bu

Yılları, ayları, gunleri saymıyorum. Bilirsin; zaman kavramım pek yoktur. Bilmem kac yıl once bu aralar okula döndüğümde bana ellerinle ordugun atkıyı hediye etmistin, duruyor hâlâ. 'Ne alaka simdi?' Dedigini duyar gibiyim: aramaya kalksam telefonu suratıma kapatma ihtimalini göz önünde bulundurarak gucum yettigi kadar buraya karalayacagım. Aslında artık okuyup okumamanda muhim degil, ben yazmıs olmak istiyorum yalnızca.

Niyetim; icerisinde bulundugum durumu bir parca izah etmek. Cok uzun suredir ruhunun bir kismini teslim etmis, geriye kalaniyla idare ediyor' gibi hissediyorum. Sebebi; basit bir ask yarası veya takılı kalma sendromu degil. Hayatımda tekrarını yasayamayacagım bir mukemmeligi yaşanmamış saymam/n/ız.

itiraf etmeliyim ki: Seninleyken icimi padisah gururu kaplıyordu. Sanırım bu durum hataları peşisıra getirdi yalnız ters olan ben; padisah degildim. Hoş, gururumda bela oldu. Herneyse. Hayatımın galası seninle sonlandığından artık zamana guvenmek zorluyor. Yuksek ihtimalle 'yâr' diyemeyecegim birine 'eş' diyecegim ve bunu dusunmesi bile korkunç.

Uzun uzun basa sarıp aynı seyleri anlatmak, beni anlamanı beklemek istemiyorum. Yalnızca şunu soyluyorum; kaybetmedikce zenginlesemiyor insan. Asmaların basında bekleyerek uzumler olgunlasmıyor. Kaybettim; zenginlestim, gittin; olgunlastım.

insan bilmedigi konularda dogru soruyu soramaz ama ben deneyecegim: Sen de benim aklıma uysan, kalbime uysan olmaz mı? Tekrarını yasayamayacagımız hisleri bosluga bırakmasakta birlikte boslukta takılı kalsak?

*Eger bu mesajı sonuna kadar okuduysan ve hâlâ ben cehenneme gidince, cehennemin daha kötü bir yer olacagını dusunuyorsan; mesajı 'ok' ile cevaplar bir odunda sen atmıs olursun, iyi olur.