nilgün marmara

bu iğrenç dünyayı başka bir hayatın bekleme salonu ya da vakit geçirme yeri olarak gören şair.

***

burada daha ne kadar öleceğim?

yeryüzüyle gökyüzünün aracısı olarak bulutu haraca kestiğiniz yerde?

ben size alışamam... tehdit: koltuğunuzun bedeninizle dolmaması... tehdit: bir merdivenin uygunsuz konumu, gözüme saldıran güneş ışınlarında yüzünüzün yok oluşu.

'ağlıyordum, onu gönlümde isterdim ve sadece orada...'

öylesine yoksulluk, bir sevi düşünün bu kadar yayılması günlere hiç karşılıksız…

ağlıyorduk... ben bu ıslaklığı tanıyordum, düşümde böyle düşünüyordum size dokunurken... siz bu ıslaklığı tanıyordunuz, düşümde böyle düşünüyordunuz... nasıl biliyorduk, nasıl? her ışıltı anının acı yükünü, ülkemizin sonsuzca yumuşayarak kuraklıktan kurtulduğunu; bu gözyaşlarının susulmuş her çığlık, beklenmiş her sevinç için, onun için bu kadar akıcı, saran ve parlak…

delilik sevgilim, bir sözcük üzerine kurulmuyor, varolanı dürtüyor, eşeliyor, o bölgede yer ediniyor... bir sabah, bedenimin tüm hücrelerini ele geçirmiş bir acıyla uyanıyorum, bundan böyle, nereye baktığı bilinmeyen gözlerinizle her karşılaştığımda katlanacak bir acıyla...

onu sürükleyeceğim... sürükleyeceğim ki, açığa çıkarılamayacak, tanımlanabilir gün ve gecelere maledilmeyecek bir sevi karabasanından aldığım pay, saygısını bulsun içkin dünyasında belirsiz ‘ben’in...

yaslı yüreğimin utangaç itirafı: 'sizi sevmekte ölüyorum'