kapıda kalmak

lisedeydim. lise bahçesinde halı saha vardı, o gün beden eğitimi dersinde halı sahada maç yaparken ayağımı çok fena burktum. topallayarak yürüyebiliyordum. normalde eve yürüyerek giderdim ama minibüse bineyim dedim.

lise kapısının önünden bizim evin yönünde giden 2 tane minibüs var. biri bizim mahalleye gidiyordu. hiç bakmadan yazılara "bir öğrenci "diyip parayı uzattım. baktım minibüs bizim mahalleye girmedi. yanlış olana binmişim. cebimde para da yoktu. mecbur yürüyerek eve döndüm, okuldan eve yürüsem daha kısaydı.

yorgun, argın, acılarla eve geldim. elimi cebime attım anahtar yok. hasiktir... evden çıkarken almamışım.

neyse annem evdedir kapıyı açar dedim. zili çalıyorum yok, bağırıyorum yok.

bahçeye atlayıp bahçe kapısından girerek dış kapıyı aştım.

fakat evin kapısını aşamadım. bin defa zile bastım artık cinnetten. yedek anahtar da yerinde yoktu.

anneme kızıyorum filan. çıldırıyorum kendime kızıyorum.

hava da fena soğuk ama mecburen köşeye kıvrılıp uyudum. ne kadar geçti bilmiyorum annem geldi. ne yapıyorsun sen burada.

anlattım işte anahtarım yok filan.

neyse annem tam anahtarı deliğine soktu ki kapı kendiliğinden açıldı..

annem elinde anahtarıyla bakakalmış :

- aaaa kapı kapanmamış ya, babana söyleyelim de şu kapının bantlarını değiştirsin.

o sıra gözlerim yaşardı sinirden. o gün bu gündür anahtarsız evden çıkmam.