wearing the inside out

saksafonun görüntüsünden olduğu kadar sesinden de tiksinen, buna ek olarak zenci gırtlağı denen şeyden nefret eden bir kimse olarak pek sevdiğim şarkı.

ama o üçüne -david/rick/nick- diyeceklerim var, küfredecem zor tutuyorum kendimi şu an, lan roger grubu bırakmış gitmiş konsept konsept albümlerini yapıyor, siz kalmışsınız -artık- üç yaşlı adam, ne boka iki albümü de saksafon-zenci gırtlağı ile doldurdunuz? amına koyim hani meddle zamanı tadını yakalamayı düşünmüştünüz, ne yaptınız lan? bari düzgün dağılsaydınız, ühüh -diye düşündüren albüm, şarkı, albümler. dark side of the moon'da bile ben zor dayanıyorum zenci zenci gırtlaklara, düdükler iki sikik pink floyd albümünü hep bunlarla doldurdular. neyse ki rick'i de sesini de "çoak" severim, şarkıyı saksafonsuz ve zenci gırtlaksız yerlerini manuel olarak atlaya atlaya dinliyorum, kuşa dönüyor tabii, daha kötüsü yorucu oluyor.

lan mesela iyice bakalım, bu zenci bokunu bu herifler roger hala grupta iken, the final cut zamanında da yediler. ben orada not now john'u seviyorum, ama zenci gırtlaksız bayılırdım ona bak. bence eğer işin içine bu kadınlar -gırtlak sahipleri- girmemiş olsaydı, şu an hala albüm çıkarıyor olurlardı. gül gibi şarkılar aslında hepsi lan. yazık.

olamaz.. olmamalıydı bu!