sözlük yazarlarının itirafları

Son senelerdir yaşadığım olaylardan sonra mutluluğumu kimseyle paylaşmayacağım diye söz vermiştim kendime. Herşeyi tek başıma yapmakta zevk almaya başladım her yere tek başıma gittim. Hatta işi o kadar abarttım ki 6lı fincan takımı almak yerine tek kişilik fincan almaya başladım. Bu hayatıma o kadar çok alıştım ki başkalarıyla gezmek, birşeyler içmek, birşeyler izlemek ve buna benzer şeyler saçma gelmeye başladı. Etrafımdaki insanların yaşantısına özenen biri değilim ama herkes birileriyle birşeyler paylaştıkça canım acımaya başladı. Hadi kendini biraz sık düşlerkadını dedim kendi kendime. Birilerine şans tanımak istedim. Ama bu şans tanıdığım kişilerin hiç biri beni anlamadı. Yalnızlığa çok alıştım diyorum kimse anlamıyor. Bi 10yıl sonra sözlükte hala aynı durumda olmaktan korkuyorum. Bir kaç senedir çocuk sahibi olmak istiyorum. Ama bunun için birşeyler yapmıyorum. Yalnız kalayım sonra çocuğum olsun ona herşeyi öğreteyim, eğiteyim istiyorum. Şuan çocuk bakıcılığı işinde çalışıyorum. Neden böyle birşey yapıyorum inan'ın bende bilmiyorum. Baktığım kız çocuğuna iyiliği öğretmeyi çalışıyorum. Sonra kendime kızıyorum. Neden kendi çocuğuna öğretmek varken başka birilerinin çocuğuna yapıyorsun bunu? 4 gün izin kullandım 5. Günün akşamında okul servisinden aldım onu. Servisten indi sonra bir kaç adım attı bende arkasından yavaş yavaş ilerliyordum. Bir anda durdu bana baktı tabiki hiç birşey konuşmuyoruz. Baktı baktı baktı. Koşarak geldi sarıldı. Gözlerim doldu resmen. Tüylerim hala diken diken oluyor. Okulda aile tablosu yapmışlar. Kendisini annesini babasını ve benim resmimi yapmış. Onu alıp içime sokasım geldi. Yalnızlıktan acilen kurtulup bir çocuk sahibi olmak istiyorum. Fakat bunu başaramıyorum. Doktor tedavisi görsem işe yarar mı acaba diye düşünüyorum. Yoksa bu yalnızlık senfonisinden kurtulamayacağım.