çocuk işte

Her zaman bu cümleden nefret etmişimdir. Sebebi sanırsam çocukluğuma dayanır. istanbul a daha yeni tanşınmıştık, 1 yıl sonra falan da tatilde köye gittik özlem gidermek için. Orda yakınlarım benimle değil de kardeşimle daha çok ilgilenmişlerdi, işte ne kadar güzel çocuk falan diye. Ben de çocuğum ya işte kendimi o kadar çirkin hissettim ki anlatamam. Dönüş yolundayız işte ağlamaklıyım, bi adam geldi ne güzel çocuk diye sevdi saçımı okşadı falan, o kadar mutlu oldum ki anlatamam. Bi yarım saat sonra gözler kapanıyo benim o mutlulukla da adamın omzuna başımı atmışım uyuya kalmışım. Adam yarım saat sonra uyandı işte boynum ağrıdı çocuk yüzünden filan diyerek. Annem de özür diliyo çok büyük bi şey yapmışım gibi. Sonra çocuk işte yapar demişti adam. O kadar zoruma gitmişti o kadar utanmıştım ki anlatamam. O günden sonra çocuk işte lafını ne zaman duysam utanırım, üzülürüm. Nefret duygum alevlenir.
Bu arada Umarım kafanızı şişirmemişimdir. Kusura bakmayın. Okuduysanız da çok teşekkür ederim.