may

beni en çok güldüren psikolojik gerilimdir.may aslında manyak değildir sadece yalnız bırakılmıştır ve bu itilmişlik zamanla manyaklığa itmiştir onu,gönüllü asosyal değildir yani, aseksüel hiç değildir.her normal kız gibi demeyeceğim insan gibi aşık olmuştur,ellere olan sempatisi estetiğe önem verdiğinin belirtisidir.hayvan hastanesinde dikiş atarak hayatını kazanmaktadır soğukkanlılığı mesleğinden gelmekte olan kızımız hayatta oyuncak bebeğinden başka hiçbir şeye sahip değildir,sahip olmadığı şeyleri de kolay harcamaktadır bu yüzden.kim ne derse desin enterasan bir şekilde favori filmlerim arasında yerini almıştır.en sevdiğim sahne ise may in bebeğini gönüllü ablalık yaptığı görme engelli çocuklara dokunmalarına izin vermeden anlatmaya çabalaması ve bunun neticesinde bebeğin cam fanusunun kırılması ve çocukların merak duygusu ile kırık camlar üzerinde bebeği aramalarıdır.yamulmuyorsam bebeğin parçalanmasından sonra may,bütün parçalanabiliyorsa,parçalardan da bir bütün elde edebilirim düşüncesine kapılmıştı ve ardından bazı araştırmaları sonucunda planlı olarak parçaları toplamaya başlamıştı.ayrıca makyaj ve kostümün oldukça önemsendiği izlenimini edindim,takdir ettim ve tabi ki slogan:

arkadaşın yoksa bir tane yap *