evlilik

Bir gününü dahi huzurlu geçiremedim.
Eşimin ailesi yüzünden oldu bu da.
Istedikleri her saat her dakika soluğu yukarıda yani bizim evde aldılar. Ev de denirse ona yani. Mutfağım bile yoktu benim, bir tane minik mutfak tezgahım vardı yalnızca zar zor bulaşık yıkadığım , yemek yapmaya çabaladığım. Ve hiçbir zaman maddi manevi destek olmadı ailesi. Rutubetli bir çatı katında 1 + 1 berbat bir evde 5 yılım geçti. Evden dışarıda çıkamadım . Zaten çıksam kime gidecektim ki hiç kimseyi tanımıyorum istanbul ' da.
Zaten kapıdan çıksam kayınvalide kişisi kapıya fırlıyordu " nereye gidiyorsun / gidiyorsunuz?" , " kaçta dönersiniz? " , " niye haber vermediniz?" düşününce bile aklımı yitirecek gibi oluyorum.

Bu süreçte sahiden anladım ki çok değişik insanlar , aileler varmış.
Ben en tuhaflarından biriyle yaşadım. Sinir hastası bir kayınvalide ve sinir hastası , aşırı kıskanç bir eş. Tabi sonuç elbetteki olması gerektiği gibi olacak. Boşanacağım.