ince ince

kan.. sızar böyle kendince..

Bir gece, saat 02.30'du. Ben ağlayamama dönemime girmiştim. Bakakalmıştım. Artık hiçbirşeye şaşırmamaya alışmışken hem de. Ben.. Kalbim boynumun sol tarafından bir yerlerden çıkmış sol kulağımın biraz üst seviyesinde bir yerde patlamaya çalışıyordu. Çarpıntı ilacı aradığımız günlerdi. bulamadığımızdı. insomin bi' boka yaramıyordu.

Saat 04.00'tü, ben kalbimin hızına yetişemediğimden uyuyamıyordum..

Saat 06.00 olmuştu, telkinlerle soluk alışverişleri yavaşlatmakla filan sanki, yani hatırlamıyorum aslında, bir şekilde uyumuştum..

Saat 08.30'da telefonum çalmaya başlamıştı. Kalbim aynı noktayı yırtarak dışarı çıkmış sesinden uyuyamayacağım kadar acayip bir şekilde tiktak. tiktak.

Bum!

Gitmişti biri yine, biri yine toprak olmuştu.

Toparlanmaya çalışırken ben, "bir şey" olmaya çalışırken, tutunmayı denerken.

oops dediler yine, ne sikime uğraşıyorsun, bak 2 metrekare işte sonun..

Dün sabah saat 06 sanırım. Deprem oluyor sandım. Baktım, gelmiş yine gelenler. Karalar basmış yine. Sıktım dişimi, sıktım, la ilahe illa hüvel hayyum kayyum.. Lanet olsun ki uyumadan onca dikkat etmeme rağmen sırtüstü yatıyordum ve kalbim sırtımla yatak arasına sıkışmış çığlık atıyordu. Kalbimin üstüne yatmışım gibi, kalk laaaan kaaaalk diye bağırıyor gibiydi.

Her kimse kalbimin üstüne oturan, ne kalkması! içine sıçtı bir de.

BAM!

Kalbimle ilgili hatırladığım ilk sorulardan biri, kalbinin attığını duyuyor musun'du. Normalde bilirsin, dinlersen de duyarsın ama bu sorunun amacı bu değildi ya. Evet, duyuyordum. Evet an geliyor kalbim bir saplı myom edasında vücuduma bağlı olduğu ince bağı koparmaya çalışıyor. Kanatlı kalp. Pırpır.

*

Sessiz eller.

Bugün tek bir insan bende bi bokluk olduğunu fark etti. Allahım aynı terane. Gözlerime yatırsam ağlar mısın endless? Üzgünüm, ağlayamam.

O kadar üzgünüm ki ağlayamam.

ince ince böyle..

ilikler yüzünden..