mahlas

divan ve halk edebiyatında şair, aşık olmak için ulaşılması gereken mertebeye ulaşıldığına işaret olarak genel de bir başkası tarafından verilen takma ad. divan edebiyatında usta çırak geleneği olmadığı için şairler genelde kendileri seçerler mahlaslarını.

fuzuli (boş yere, nafile - faziletler) bagdatlı mehmed bin süleyman
baki (kalıcı) Mahmut abdülbaki

şairlikleri ile ünlü padişahların eselerinde kullandığı mahlaslar ise şunlardır;

fatih sultan mehmet - avni
kanuni sultan süleyman - Muhibbi
yavuz sultan selim - selimi

bunlar dışında birçok padişahın şiirleri ve mahlasları vardır; fakat gerek saltanatları gerek yaptıkları nedeniyle en çok ilgi çekenler bu üç isimdir.

özellikle yavuz sultan selim'in şah ismail ile atışmaları, ve yazdığı şiirler gerçekten ustalık istemektedir.