amir hattap

Dün bir arkadaşımın paylaşımı üzerine dikkatimi çekti ve aslında önceki gün feyste gezinirken haberi öylece göz ucuyla okuyup geçtiğimi hatırladım. Onca yaşanmışlıkları bir parmak kaydırması ile dikkatimizden çıkarabiliyoruz. Bu haberin dikkatimi çekmesi ile çekmemesi bir şeyleri değiştirmeyecek belki ama benim düşünce dünyama kötü bir katkısı oldu. Haberi okuduğumda bir insan neden böyle bir ölüm seçer üzerine düşündüm. Amir'in aklından neler geçtiğini bilmeyerek yorumladım kendimce. Dünyadaki iğrençliğe bir gönderme miydi? Bir lağım çukurunda ölmenin bile bu dünyada yaşamaktan daha iyi olacağını mı düşünüyordu bilmiyorum. Rögar kapağını açıp aniden atlıyor. Bu kararlılık beni derinden sarsıyor. Aynısını arkadaşım intihar ettiğinde kamera kayıtlarını izleyenlere hiç mi duraksamadı diye sorduğumda hissettim. Hiç duraksamıyorlar. Deniz kenarında kendisini vuran arkadaşım bir kere durup da son defa denize bakayım demiyor. Hayatlarının her döneminde yaşadıklari çelişkiler o anda siliniverip bir kararlılığa dönüşüyor. Amir için bir şeyler yazmak istedim çünkü hafızalarimizdan öylece silinip gitmemeli. içimize dokunmalı ölümü. Neden yaptı diye kafa yormalıyız. Ondan sonra hayatımıza kaldığı yerden devam edebiliriz zira yaşanılan her kötü olayda bunu başarabiliyoruz.

Ayrıca ismini araştırırken yalnızca uludağ sözlükte girilen başlığı buldum ve tabiki karşıma beni şaşırtmayarak

(bkz: kadin gyank azadi)
(bkz: gumusi)
(bkz: antik acilar carsisi)

yazarların yazdıkları çıktı. Ne güzel insanlarsınız siz.