kına

iğreniyorum ben neden mi anlatayım , gelenek görenek hepsine saygım var - mantığımın aldığı sürece- dört yaşındayken ben, annem çalışıyordu bana bakan bir hayriye teyze vardı. sabahın köründe annem beni ona bırakır giderdi. tavukları vardı bu teyzenin bir sürü - sayamıyordum o taneye kadar- öğlen uykusuna yatmamda ısrar eden hayriye teyze beni hergün onikide zorla yatağa yapıştırır uyu derdi, yahu ne uykusu sinirimden ağlardım neden uyuyayım güneş var ses var , uyumak işkence ki gözlerimi sımsıkı yumup gitmesini isterdim tepemden, bir gün beni yatırdı yine işkence uykusuna , bense yataktan sıyrılıp bu kadın ne yapıyor benim uyuduğumu sanarken diye süzüldüm yataktan. bahçedeydi elinde koca bir bıçak bir tavuğu kovalıyordu, dehşete düştüm yakaladı sonunda , boğazını o koca bıçakla tarumar etti, elleri kan içinde seni hınzır kaçarsın ha diye gülümseyerek bana doğru yöneldi, ellerine baktım bir daha bileklerine kadar kan, beni de kesecek galiba diyerek yatağa koştum can havliye. annem gelene kadar kalkmadım. ertesi sabah - büyük bir korkuyla içimde - yol aldık hayriye teyzelere. kapıyı açar açmaz altın dişli gülümsemesiyle anneme yalvardım beni bırakma diye, ne gezerr, kadının elleri bileklerine kadar kırmızımsı bir renk. daha yıkamamış ellerini. kahvaltı dedi yemedim, öğlen yemeği dedim yemedim. en sonunda beni de kessin ne olacak diyerek ellerini sordum, neden yıkamadın ellerini , sinirlendi ben pismiyim diye çemkirdi bana. pissin işte dün kestin tavuğu ellerin hala kan içinde dedim. kahkahaya boğuldu , kına bu kına dedi. ne kınası kandı o. şimdi ne zaman eline kına yakılan birisini görsem aklıma o tavuk kesme merasimi gelir. yemek yiyemem , su içemem.