zonguldak

çocukluğumun ve ilk dönem gençliğimin geçtiği emeğin şehri. türkiye'nin hiçbir yerine benzemez zonguldak. dik merdivenleri, her daim kömür kokan havası, eski ttk lojmanları ve fener mahallesi ile sanki 1950'lerin polonya, macaristan şehirlerini anımsatır. bunda da en büyük etken 1900'lerin başından beri kömür işletmeleri için çalışmaya gelen avrupalı teknisyen ve mühendislerdir. üzülmez ve fener'de inşa ettikleri lojman ve evlerle kente bu havayı aşılamışlardır. yeşil ile mavinin her tonunu görebildiğin kenttir zonguldak. gizli saklı koyları, plajları yazın her daim ilgi çekicidir.

özledim.

liman
görsel

dalgakıran'ın sağ büyük kolu, az yürümedim üzerlerinde bu beton blokların.
görsel

yine limandan görünümler
görsel
görsel

kapuz plajı
görsel
görsel

site mahallesinden karlı bir gün
görsel

yeşiline, tarlasına, dağına, sisine öldüğüm.
görsel

dik kayalıklardan balık tutmak hemen her zonguldaklının yaptığıdır.
görsel

limandaki sahil yürüme yolu
görsel
görsel

fener mahallesi
görsel
görsel

dinginlik
görsel

işte dürüst, büyük lider. halkıyla beraber oy kullanmak için sıra bekliyor.
görsel

1991'deki maden işçilerinin protestolarından
görsel

yüz karası değil, kömür karası.
görsel

zonguldakspor
görsel

buyuz işte biz.

çoluğuyla çocuğuyla, zonguldaksporuyla, deniziyle, doğasıyla, emeğiyle halkız biz.

ve bir orhan veli şiiriyle (1946) bitirelim.

Güneşli bir günde
Masmavi göreceğiz Karadeniz’i
Balkaya’dan Kapuz’ a kadar,
Karış karış biliriz bu şehri;
EKi’ nin çiçekli bahçeleri,
Rıhtıma kömür taşıyan vagonlarıyla;
Paydos saatlerinde yollara dökülen,
Soluk benizli insanlarıyla.
Siyah akar Zonguldağın deresi.
Yüz karası değil, kömür karası.
Böyle kazanılır ekmek parası.