kukla

ah arkadaş babadan zengin değiliz ki tercihlerimizi otomobillerden yana yapalım, gönül istiyor ama istemek yetmiyor...

günlerden bir gün lise yıllarımda, flört etmek denirse görüştüğüm bir hatun vardı. buluşmak üzere sözleşmiştik de kız bildiğin anasının nikahında oturuyordu. ben küçükçekmece, hatun ise gaziosmanpaşa idi.

tamam ulan, o zaman ergen motivasyonu ne var ki diyerek düştüm yollara, arşınladım tek tek...

ama arşınlamayı zike zike minibüsle yapmak zorundaydım. o zaman öyle cepte kafama esince şehir dışına gidicek paralar yok tabi. 20 lira ile buluşmanın peşindeyim. ulan 2. vesayit sonunda bari artık yürüyeyim, bir yandan da hesap yaparım dedim. yemin ediyorum o anki mental durumumu, üniversitede bir derse koy, 15 dk da doktora yapardı.

dönüşte yürüsem, kız bir şey isterse maksimumu şu kadar olsa, bana şu kadar yol parası kalsa falan falan derken bildiğin yardan değil serden geçtiğimi farkettim. kızın hesabını ödeyelim de analar taş yesin modu bize pek koymaz herhalde diye düşünüyorum o zamanlar.

mekana vardık, oturduk bir büfeye. tavuk döner söyledik, 1 tane. sen niye yemiyorsun dediğinde canımın istemediğini söylemiştim. ama gel gör ki masaya gelen tavuk döner öyle bir kokmuştu ki korkusuz korkak filmindeki mülayim gibi olmuştum. içimden de geçiriyorum ulan parayı bulursam bi acılı bi acılı daha... yok be oğlum. hayaller bile sefalet içinde. tavuk döner yer, yanına içecek istemezdim o haldeyim.

hatun bir yandan döneri ısırıyor, bir yandan da muhabbet etmeye çalışıyordu. hani derin göğüs dekoltesi görürsün de konuşmaya odaklanamazsın ya, yok humuna koyim keşke o etki gibi olsa. bildiğin sanki ellerimi kollarımı bağlamışlar hatunun birisi bana özel striptiz yapıyor. adeta an be an iq um düşüyor, idiotlar gibi salya akıttığımı farkediyordum. neyse o da halimden anlamış olacak ki al ısır diye uzattı. ayıldığımda kağıtların arasından et ayıkladığımı hatırlıyorum. yememiş, bildiğin mideme smaç diye basmıştım döneri resmen...

neyse biraz laflayıp dolaştıktan sonra vedalaşmaya geldi sıra, zaten o günden sonra da hiç görmedim kendisini...

yol parasında 1.5 lira eksik çıkmıştı dönerken, minibüsçüye ağız bükmüştüm, o da sağolsun kırmamıştı.

o gün şu lafı anlamış oldum,

evdeki hesap çarşıya uymuyordu...