depresyon

çağın hastalığıdır, uzun zamandır kendisiyle ilgileniyorum.
genç insanlara genellikle vurup geçer bazılarını ise vurup bırakmaz bu hastalık. doktora gidersin hafiften ilaçlar verir kontrole çağırır olaylar burda gelişmeye başlar zaten kırılma noktasıdır burası ya kazanacaksın ya kaybedeceksin ona karşı. ilacı 5-6 ay kullanırsın sonra dozajını arttırır doktor yine 3-5 ay sonra iyileşirsen doktorunun kontrolünde ilacı yavaş yavaş bırakırsın ve hayatına devam edersin. ya bu hastalığın pençesine takılı kalmış olan insanlar? onlar ne olacak sizce? anlatayım...
1 yıl ilaç kullandıktan sonra kişi doktora yine aynı olduğunu söyler doktor ilacı değişir sonra dozajı yavaşca arttırır yıllar böyle geçer böyle yaşar kişi mutlu olamıyor morali tamamiyle sıfır oluyor heleki kişi vasıfsız yalnız ve atılgan değilse kelimenin tam anlamıyla sıçmıştır, senede 1-2 kerede olsa mutlu bir haber geldiğinde o an mutlu olduğunu farkeder ve gözleri dolar neden diye sorarsanız yıllarca mutsuz yaşamıştır kişi anlıkta olsa mutlu olur ve mutlu olmayı özlediğini fark eder, böyle yaşamaya devam eder eli hiçbirşeye değmez hiçbir işe atılamaz durgundur evdedir yalnızdır çaresizdir ölü gibi yaşıyordur dışarıdan bakıldığında muhtelemen arayanı soranıda olmazya... kuyudaki taş gibidir kimsenin umrunda olmaz çünkü kimsenin haberi yoktur. bu hastalık insan beynini yer bitirir bazen insanı düşündürür derin derin sonra karar veremez insan çıkamaz içinden dahada çöker içine, bataklık gibidir bu hastalık çırpındıkca ondan kurtulmaya çalıştıkça içine çeker insanı. kişi artık mutsuz olmaktan keyifli bile olur en iyisi bu dercesine...