depresyon

yine sabah oldu, yine çaresizlik yanı başımda bekliyor.

aslında bu yeni bir durum değil. üniversite yıllarımda başlayıp, iş, aşk hayatıyla devam eden başarısızlık öyküsünün sonucu.

üniversite hayatım tam bir rezillikti. 8 yılda biten okul, bütün arkadaşlarının iş bulup hayatlarına senden erken başlaması ve bunun sonucunu almaları, bu durum üzerinde baskı oluşturuyor insanın.

iş hayatı, çalışılan bir kaç kurumsal firmadan sonra kendi işini kurma isteği ile yola çıkmak ve işlerin iyi gitmemesi ile 1 sene içerisinde büyük borcun altına girmek.

aşk hayatı, 7 yıl süren ilişkinin iş hayatında yaşadığım başarısızlıktan dolayı geçen ay son bulması.

aslında depresyonda mıyım bilmiyorum ama çok mutsuz olduğum kesin.

burada yazılan bazı entryleri okuyunca yalnız olmadığımı düşündüm ama onların durumu işleri daha da zorlaştırdı.

bir arkadaşımız kuran dan kun de yekün ayetinden bahsetmiş iyi de yapmış. böyle zamanlarda kuran insanın içini daha bir aydınlatıyor.

umarım en kısa sürede atlatırım, yoksa sonu pek iyi olmayacak.