birdman

öncelikle oscarlık filmleri sadece fantastik,vurdulu kırdılı,çizgi roman ya da ergenken izlediğimiz konularda sanan insanlar bi siktirsin gitsin.anlamıyorsan izleme,vakit kaybı diye de bok atma.

film tek kelime ile mü-kem-mel. aylar geçti,oscar kaldı,daha yeni izledim.o kadar çok şey kaçırmıştım ki.kurgu olarak,casting olarak,çekim olarak,görüntü kalitesi olarak zaten oscarlık bir film,ama senaryo.michael keaton'ın da bir zamanlar batman'ı oynayıp sonradan düşüşe geçmesi ile bu rol arasında benzerlik de gülümsetici bir detay. riggin tam bir loser, ne yapacağının ya da ne yaptığının farkında bile değil.etrafında sürekli işe yaramaz insanlar, sorunlu kızı ve bitmiş bir evliliği, dikiş tutturamadığı ilişkisi ile, bir şeyler başarmaya çalışıyor, ününü geri kazanmaya, bir zamanlar oldugu gibi tekrar eski hallerine dönmeyi istiyor ama bu süreçte en yakınında olan kişi,yine kendisi,iç sesi. iç sesi kendisini hiç bir zaman yalnız bırakmıyor, o birdman ile riggin olmuş, ve ondan kurtulamıyor.ciddi psikolojik problemleri var fakat bunun farkında değil tabiki.depresyonun en dibinde olan bir aktör,bi an çıkabilecek mi diyorsunuz ama o uçmayı seçiyor. film kesinlikle komedi değil ama oldukça kara mizah.popüleriteriye ve zamanın sahteliklerine dan dan kafa tutması ve tiyatronun,sanatın nasıl olması gerektiğini yüzümüz vuruyor. zaman zaman bana fazlasıyla dramtik geldi.hele ki son sahne.birden fazla izlenebilecek filmlerden.