lolorosso

hahahah affedersiniz ama mına koyim ben böyle hayatın.
ben henüz gencim. çocuk da değilim, olgun da değilim. öyle sikimsonik bir yaştayım. en sevdiğim meyve ise iğde. hayatta yapmaya çalıştıklarım da iğde gibi. aynen böyle. iğde alırken en güzellerini, en büyüklerini seçerim. eve gelince de oturur aldıklarımın hepsini yerim. hani iğde yerken gözüne en güzel gelenlerle başlarsın ya, aynen öyle, "bu yapsam ne kral olur he" diye düşünüyorum. koyuluyorum yapmaya.

iğdeyi alırsın soyarsın, bazılarını soymak zahmetli olur, böyle oluyor hep amk. ne yapmaya çalıştıysam iğde soyar gibi, zorlanıyorum. iyi şeyler yapamıyorum galiba.

iğdeyi en son soyarsın da çok olgunlaşmıştır, un ufak olur elinde, yiyemezsin üzülürsün. sonu da hep böyle oluyor yapmaya çalıştıklarımın. o kadar uğraşıyorum ki yapmaya çalıştığım şeyle, sonra bir bakıyorum yapmaya çalıştığım şey götümde patlamış, paramparça olmuş, un ufak olmuş dökülmüş ellerimin arasından. üzülüyorum.

hep "zeki ama çalışmıyor" öğrencisi oldum. sonra da "biraz uğraşsa nerelere gelecek de.." mahallede oturup sabahtan akşama örgü ören yaşlı teyzeler bile görüyor demek ki bendeki kabiliyeti, bir ben farkına varamıyorum galiba. sahi, bu ördüklerini ne yapıyor bu teyzeler?

hani uğraşsa yapar diyorlar ya, kimse bilmiyor ki ben elimden geleni dörde katlayıp fazlasını yapmaya çalışıyorum. olmuyor ulan.

lisenin ilk yıllarında müdür beni yanına çağırttıydı, "evladım sen uyuşturucu mu kullanıyorsun, kullanıyorsan söyle bak" dediydi. herif bilmiyor ki ben 12 yaşından beri uyuyamıyorum. gözlerim ondan şiş, gözaltlarım o yüzden torba torba. "yok hocam, bizim ailede ırsi, göz çevresi mor olur" dedim. öyle de cidden. eskiden annemin gözlerinin morluğunu babanın attığı yumruktan dolayı sanırdım. değilmiş.. ırsi imiş cidden. büyüdükçe benim de göz çevrem morlaşmaya başladı zaten.

ben 12 yaşındayken yasaklandı bizim ailede "baba" kelimesi. aile dediğim; annem, ablam ve ben. babasız daha güzel bir aileydik doğrusu. ne annem severdi babayı, ne ablam. ben gizliden gizliye sevdim ama. alkolik puştun tekiydi, doğru. iyi bir baba da değildi ama iyi insandı be. 70 yaşındaki dedemi evden kovduydu ama iyi insandı. bunu yeni karısı için alkolü bırakıp yepyeni bir insan olduğunda ben anladım. annem görmedi, ablam da görmedi ama ben gördüm. her ne kadar yüzünü görmek şu sıralar zorlaşsa da gördüm içindeki iyi insanı amk. en çok da buna üzülüyorum. babam iyi oldu ama yüzünü göremiyoruz. anca konak meydanında gördüğümüz zabıtalarla selam gönderiyoruz kendisine. kendine bir harley davidson almış, çekmiş deri ceketleri fotoğraf atıyor facebook'a. takip ediyorum adamı. heheh ağzının tadını biliyor baba.

annem de iyi insan ama beni pek umursamıyor galiba şu sıralar. "anne bak ben kötü hissediyorum" diyorum, "uykusuzsun ya, ondan" diyor.
"anne böbreklerim ağrıyor" diyorum, "uykusuzsun ya ondan" diyor.
"anne kalbim sıkışıyor" diyorum, "uykusuzsun ya ondan" diyor.
"anne başım dönüyor, kafam patlayacak gibi" diyorum, bilin bakalım ne diyor?
uykusuzum ya ondan. demek ki her şey uyuyamadığımdan. uyusam etrafın mına koyacam herhalde.

hülasa, yoruldum be. yapmaya çalışıp yapamadıklarımdan yoruldum. babayı özlemekten yoruldum. bir baltaya sap olamamaktan yoruldum. bazen yazmaktan bile yoruluyorum. nefes alırken bile yoruluyorum. yoruluyorum ulan.

uykusuzum ya, ondandır belki.

tanım: kendi çapında bir yazar.