hayki

bu sabah yine duygularıma tercüman olmuştur.

bu sevda dikişsiz yekpare, kızgın bir cephane, kan öksürten bir duman, sonsuz bir esaret, ne şans ne tesadüf bu kusursuz bir kavga!
içime sığınmış bir yangın, orada yaşar yatıp kalkıp, koşarken batıp kaldım birden, usandım kirden, lütufken yük oldum tamam, şimdi kurtuldum dipten, yırtıldı midem, yuttukça tüm sahte sözleri, inkarcı sahte pozları, baktıkça yandı gözlerim!

yeah.

Hiç gülme unutmadım dünü,
Bütün umutların çürür,
Bir gün gelir felek sanada sert bir omuz vurup yürür,
kime isabet ettmişse öldürür hayat denen zulüm,
ister istemez biter sevinci, insan denen türün..

kim bilecek gerçek ne!
kimler için dert çektik?
kaç kurtar kendini biz çoktan tüm düşleri terk ettik, ta burdan kalplere dokunan bir yol var çizdiğimiz saklı, herkes bildiğini sattı, onlar biz değiliz tatlım!...