bursa

nasıl özlüyorum bir bilseniz. o temiz havasını, her yanı saran yeşilliğini, sakinliğini, huzurunu, evimden görünen manzarasını, insanları bile özlüyorum. ankarada her yer gri beton, ne bir huzuru var ne manzarası, ne adam gibi -istinalar var- insanı var ne bir şeyi. bildiğiniz buraları göksupark, Güvenpark, gençlik parkı vb. yapmışlar doldurmuşlar ama hepsinde bir sunilik bir yapmacık hava, hepsinde bir göz boyama. hiçbir yer memleketim gibi olamaz hiçbir yer. özlüyorum velhasıl.