doc dr c sinan sagiroglu

geçen bayramını kutladım, pardon çıkaramadım dedi. ben de nice pic dedim. o da piç demişsin, ben piç değilim babam var benim dedi. bu işin hikaye kısmı tabi.
uzun zamandır görüşmediğim, yaptığım geyikleri özlediğim arkadaşım. popüler kültür konusunda yardırdığım, hoşuna gitmeyen bir şakanın arkasından donuk bir suratla anan diyen ama ergen olmayan...
bilmiyorum okuyor mu buraları hala. belki bir itiraf niteliğinde olacak yazacaklarım.
üzgünüm. zaman zaman sen aklıma gelince, buruklaşıyorum. canını yaktığım, inancını yıprattığım, güvenini yerle bir ettiğim için...
bir şeyleri en başından görüp, zor ve acı veren bir karar olsa da bitirebilme cesaretini gösterdiğim için üzgünüm. oysa ki bir arkadaşa, başın ağrıdığında bile şöyle yap böyle yap diye üzerine titreyen birine kısacası sevilen birine dur diyebilmek güçtü benim için.
beklentilerini karşılamama korkusu... sen istediğinde ya da zora düştüğünde "fiziken" yanında olamama endişesi ve senin bu konu üzerindeki fikirlerin korkuttu beni. ama olamazdım. düzenim yok benim. yatma saatim yok, bazen yatmadığım için hiç kalkma saatim de... ayın her günü, her anı aynı şehirde durmam imkansız. duramam. anlatamayacağım şeyler var, kimseye anlatmadığım için sen de bilme ama kendim için yaşamıyorum bu dünyada sadece bunu bil.
ilerde, birbirimize alışınca daha zor olur dedim ikimiz için de. belki kötülük ettim ama iyilik ettim bence.
ben yine bildiğin gibi sürekli çalışan, uyu(ya)mayan, istediğinde yanında olamayacak şekilde yaşayan biriyim. ve bu bir şeyler düzelene kadar da devam edecek.
bunları hiç konuşmadık seninle. anlatmadım. ama bil istedim.

not: şimdi bana mesajlar gelecek bir sürü. vaaay bu piç arkadaşın mı diye. ben de diyeceğim piçtir ama çok güzel gülerdi diye.