ankara

Bir zamanlar tutkunu olduğum, uğruna izmir'i elimin tersiyle ittiğim, kimseye laf söyletmediğim, "denizi bile yok hee höö" şeklinde hakaretlere asla maruz bırakmayıp onu olduğu gibi, öylece, kabullendiğim şehrimiz. Sakaryası, Tunalısı, 7. caddesi... Şimdiyse oradan kaçarak uzaklaşasım geliyor. Hiçbir özel yaşantı sebebi yok. Etraftaki kaba saba insanların, görgüsüzlüğü yaşam felsefesi haline getirmiş esnafların ve bir teşekküre "rica ederim" cevabını çok gören taksicilerin hükümdarlıklarını kurduğu nemrut bir şehir oldu. Önceden girmeye çekindiğimiz fakat şimdi kız avlamak amacıyla içinde 5 apaçinin olduğu bir arabanın 5 tur attığı 7. caddesinde bile huzur bulamıyorum. Her yer buram buram Gökçek kokuyor. Adım attığımız yer rant için dikilen AVMlerle dolup taştı.

Kendisine olan sevdamı çok istikrarlı hareketlerle bitiren sevgili Ankara'ya ilişkimizin daha fazla devam edemeyeceğini, onun artık çok değiştiğini, eskisi gibi bana sadık olmadığını belirterek doğru yolu buldum ve izmir'e yerleştim. Mutluyum, huzurluyum.