ölüm

yaklaşık 3 sene önce yaşadığım bir olay.birliktelik, annemin öğrenci olduğu 70 li senelerde geçiyor.bizim valide babasını lisede kaybetmiş, 5 kız, 3 erkekle kalmış büyükannem.haliyle bizde göremedik dedemi.sonrasında da evlenmemiş yada evlenememiş tekrar.neden evlenmedin diye sorduğumuzda, fena kızar, siz dedenizi göremediniz tabi der.uzun boylu, siyah beyaz fotoğraflarda herkesi kanatları altına almış heybetli bir adam.çok merhametli, sevgi dolu bir adammış.tabi insanın ölüsü, dirisinden her zaman daha kıymetli, daha erdemli, bizde kör ölür badem gözlü olur bu da bir gerçek.neyse, bizim valide üniversite öğrencisi, çocuk o zamanlar, istanbulda sıfır maddi destek, hatırı sayılır manevi destekle yaşıyor.sıkıntılı, karışık zamanlar.bir şekilde kendisinden yaşça büyük, evli, gönlü zengin bir kadınla tanışıyor.kadın, bunlara kol kanat geriyor, sahip çıkıyor, bir nevi manevi ablaları oluyor.eskiden daha çokmuş böyle şeyler desem belki hak yemiş olurum fakat en azından şimdiden eskiye bakıldığında tadı daha farklıymış.neyse, seneler sonra, yaklaşık bir 25 sene oluyor bu zaman, valide haberini alıyor ki, bu güzel abla vefat etmiş.apar topar kalkıp cenazeye koşuyoruz.ben ve annem...fatih camisinde, ufak bir kalabalık, sıradan insanlar bunlar, kendi hayatlarını yaşayıp vadesini doldurmuş olanlardan.musallanın başında 3 tane dal gibi adam, 30 lu yaşlarda, gözlerinde gözlük, üzerlerinde gömlek, pantolon.eller önde kavuşmuş, sessiz, sakin, nöbet tutar gibi beklemekte.feryat yok, gözyaşı yok.dışarıdan görünen bu tabi.adamlar dingin.derken, rahmetlinin eşini gördüm.oğullar mevtanın başında, dayı insanlar arasında.yüzde zerre acı yok, gülümsüyor, selamlaşıyor, hal hatır soruyor.vakit geldi, sela girince bizim dayı musallanın başına yanaştı, en öndeler, sırtı dönük.ben sadece oğullar ve dayıyı gözlüyorum.dayının omuzlar hafif kıpırdadı.namaz kılındı, mezarlık ziyaret edildi.taziyeler sunuldu, el ayak çekildi.biz valideyle uzaktan izliyoruz.kendisi kuran okuyor sessiz.son büyük oğlu kaldı kabrin başında.bir süre dikildikten sonra, kenara çömelip, kapandı toprağın üzerine.bizim valide kendisine doğru yürüdü, ben hala uzaktan izliyorum.meğer rahmetli evini açıp, muhabbetini paylaşırken büyük oğul daha şortla geziyormuş.kısa bir hasbihalden sonra,çıkarttı sanırım valideyi.bizimkinin dizinin dibine çöktü.başladı hüngür hüngür ağlamaya.bu olay üzerinden seneler geçse de asla unutamayacağım bir hatıra benim için.her nefsin bir gün bunu tadacağı, geride kalanların kendisine bir şekilde, bir zaman veda etmek zorunda kalacağını, "zaman" ın da sadece biz insanları bağlayan bir kavram olduğunu.bu vedayı karşılamanın asaleti, dinginliği, huzurunu ve belkide mutluluğunu öğretti.allah gani gani rahmet etsin.eyvallah.