protest sanayici

günlerden 13 eylül 1980'di.

babam eve gelmemişti, gelememişti...ben henüz 5 yaşındaydım.

babam 14 eylül 1980 günü de gelmedi eve, 15 eylül'de de. 16,17,18,19,20 eylüllerde de gelemedi.

5 yaşındaydım ama evin erkeğiydim ya amına koyayım.
annemle birlikte yatıyorduk. ben uyur numarası yapıyor, annemin uyumasını bekliyor,o uyuduktan sonra yatakta doğrulup allah baba'ya dua ediyordum.
"babam gelsin allah baba. babamı gönder bana..."

çok sonra öğrendim,
meğer öğretmen olan babamı, diğer öğretmen arkadaşlarıyla birlikte ülkü ocaklarına gittikleri, buradaki vatan evlatları ile muhabbet edip, onları kavgadan, ölümden ve terörden uzak tutmaya çalıştıkları için tutuklandıklarını.
tam 35 gün cezaevine götürdüklerini. bana hiçbir zaman söylemeseler de babacığıma işkence ettiklerini...

işte biz her türlü işkence ve zulme rağmen direnen, vatan ve millet aşkından vazgeçmeyen bu bozkurt babaların evlatlarıyız.
vatanı, milleti ve ülkümüzü, ihalelere, makarnaya, kömüre, makam ve mevkiye asla satmadık ve de satmayız.

ve bizler de babalarımız gibi, abilerimiz gibi işkence de görsek, tabutluklarda da kalsak davamızdan vazgeçip yavşak liboşlar olmayız, olmayacağız...

filhakika şimdi babam yok. ama 12 eylül zihniyeti hala var.

amlarına koyayım ben onların, çok ayıp ettiler...