istanbul

genç iken iyi,güzel, hoşta; yaş kemale erdiği zaman gerçekten de çekilmeyen ve de bunaltan,boğan şehirdir. iki aylık bir ara sonrası yeniden döndüğüm ve de alışamadığım, sinirlerimi geren bir şehirdir.(özellikle trafikte) eviniz ve arabanız yok ise, veya en az 15 bin tl maaşınız yok ise gerçekten istanbulda durmanın bir anlamı yok. istanbul zenginlere güzel imkanlar sunan, orta halli ve fakir aileleri ezen bir kent. 8 senedir burda yaşıyorum. ev sahibi de oldum çok şükür. kira problemim olmamasına rağmen düşünüyorum, ulan benim bu kadar tantanalı, bu kadar siktiriboktan insanın olduğu, kalabalık bir şehirde ne işim var diye. şimdi diyeceksiniz ki hayat sana güzel çık gez, dışarı çıkmaya korkuyorum. evim merkezlere uzakta. arabayı çalıştıracaksın. arabaya bin, trafik stresi + benzin parası + boşa geçen saatler + park yeri bulma sorunu + ispark ücreti öde. bu kadar işkenceye katlanacaksam ne anlamı kaldı. sikmişim böyle şehri. neymiş dünya başkentiymiş. neymiş istiklal caddesiymiş. ulan ankarada 5 senede yaşamadığım stresi, burda 1 ayda yaşıyorum. her türlü maganda var. burda bir yere gitmek gerçekten insanın sinirlerini ve de sağlığını bozuyor. 20 milyon kişi yaşamasına rağmen, trafik sorunu hat safhada olmasına rağmen, sayın büyüklerimiz halen konut yapmakta. arkadaş vize uygulayın bu şehre. işi olmayan gelmesin. haftasonu bir çıkayım hava alayım diyosun, çıktığına çıkacağına bin pişman oluyosun. acaba trafikte başıma ne gelecek diye düşünüyorsun. yazıyı fazla uzatmayayım. kısaca söyleyeceğim şudur ki, nefret etmeye başladım bu şehirden, siktirip gitmek istiyorum burdan, bir gün gidicem. Ankara'ya yerleşicem.