korkuyorum senden

Ben senin gibi şanslı bir insan olmadım hiç.
Sen de biliyorsun, hani söylemiştim ya.
Pek yalan söyleyemiyorum bir de, şimdi söyleyeceklerimin hepsi doğru mesela.
Zaten azıcık kıvırsam hemen anlıyorsun, sonra utanıyorum.
Bin tane sorgu sual. Meslek hastalığı bence bu sendeki.
Şimdi ben senden korkuyorum ya çok.
Hani söyleyip söyleyip duruyorum.
Söyleyeceğim tabi, içime ne diye atayım?
Çünkü çok iyisin.
Şanslı biri değilim ben.
Talihimin döndüğü görülmemiştir pek.
Ne yani şimdi bu durumda sen ne oluyorsun o zaman?
Madem şanslı değilim, ne demeye geliyorsun?
Yine hayat bana bir oyun mu oynuyor ki acaba. Yine saf bir anıma mı denk geliyor?
Bak bir yerde şunu okudum.

--spoiler--

Sabahları erkeden yola çıkıyorum. Kargaları fark ettim bir süredir. Kargaları sevmediğimi düşündüm. At kestanelerini gagalarıyla alıp, yükseklere çıkıyorlar. Sonra yüksekten bırakıp kırılan at kestanelerinin içindekileri yemeye koyuluyorlar. içinde ne varsa tüketmek istediğin birini, yükseklere çıkarıp tam da zirve sarhoşuyken yere bırakmayı ve istediğini alıp bir kenara fırlatmayı kargalardan öğrenmiş olabilir miyiz ?

--spoiler--

işte o at kestanelerinden olmak istemiyorum ya ben. Belki ondan korkuyorum.
Sonra sen, ciddisin bayağı. Oysa ben hayatı tiye alıyorum. Yani ciddiye alınca elimde kalıyor hayatım.
Sonra sen, beni korkutuyorsun.
Neden bilmiyorum. Sorup sorup durma.

Hem ne demiş louis aragon?

--spoiler--

sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları
ölmek daha kolaydır sevmekten
bundandır işte benim yaşamaya katlanmam

--spoiler--